Od programu pomocowego do embarga strategicznego. Społeczność międzynarodowa wobec dążeń krajów Europy Środkowej i Wschodniej do uzyskania penicyliny po II wojnie światowej

19 lutego 2019

Zgodnie z planem fabryki miały zacząć produkcję antybiotyku jeszcze w 1946 r., realizacja programu natrafiła jednak na duże trudności. Przede wszystkim UNRRA przygotowywała się do zakończenia działalności. W tym gorączkowym okresie nie udało się skompletować wyposażenia ani przeprowadzić szkolenia specjalistów z wszystkich objętych programem krajów. Tymczasem stosunki polityczne na świecie pogarszały się i realizacja tego ambitnego programu pomocowego stawała się coraz bardziej problematyczna.

Po wygaśnięciu mandatu UNRRA, w 1948 r. nadzór nad realizacją programu objęła Światowa Organizacja Zdrowia. Ponieważ w ciągu dwóch lat od zainicjowania programu nastąpił duży postęp w produkcji penicyliny, Polsce, Czechosłowacji i Jugosławii zaproponowano unowocześnienie nieukończonych jeszcze linii produkcyjnych. Zakup nowoczesnych wirówek typu Podbielniak został jednak zablokowany przez amerykański Departament Stanu, który uzasadniał ten krok względami strategicznymi. Jak stwierdzono, maszyny te mogły być wykorzystywane również do produkcji broni biologicznej i chemicznej.

W referacie przedstawiona zostanie geneza programu zainicjowanego przez UNRRA w 1946 r. i dzieje jego realizacji w Polsce, Czechosłowacji i Jugosławii, ze szczególnym uwzględnieniem uwarunkowań politycznych, społecznych i technicznych, jakie się z tym wiązały.

Arrow Button Wróć

Powiadomienie o plikach cookies: ihnpan.waw.pl korzysta z plików cookies. Pozostając na tej stronie, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies Więcej lub ZAMKNIJ KOMUNIKAT